Mijn persoonlijk taboe

Toen ik deze ochtend uit bed kwam stond ik plotseling oog in oog met een extreem wanstaltig, lelijk, misvormd, afstotelijk dik monster dat ik al wel vaker in huis heb zien rondwaren. Ik slofte naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Voor me in de spiegel zag ik hoe het monster felgroene fresh and minty tandpasta op een witte tandenborstel spoot en haar tanden begon te poetsen.

Meer dan vaak komt het voor dat in de spiegel het beeld van een jonge, leuke vrouw ontbreekt. Ik zie een soort vervormd monster met extreem overgewicht en ben er dan ook van overtuigd dat dit de realiteit is. Hoe vaak men mij ook vertelt dat dit beeld sterk afwijkt van de werkelijkheid, toch blijft die overtuiging sterk in mij verankerd. Zo zeker als het voor anderen geldt dat morgenvroeg de zon weer opgaat, zo duidelijk is het voor mij dat het spiegelbeeld dat ik voor me zie reëel is. Wat ik wel zeker weet is dat mijn beeld niet overeen komt met wat anderen zien. Maar daarmee ben ik nog niet overtuigd dat mijn perceptie verkeerd is. Een geest kan vreemde kronkels maken.

Ik weet dat meer mensen, zowel vrouwen als mannen, hieraan lijden. Natuurlijk  verschilt de gradatie hiervan sterk van persoon tot persoon. Maar dat het monster tiert is zeker. Wanneer dit vertekend lichaamsbeeld zeer hardnekkig is waardoor een persoon er zwaar onder lijdt wordt het BDD of Body Dysmorphic Disorder genoemd. Een ziekte die zo'n 1% van de bevolking treft. De diagnose wordt meestal door een psychiater gesteld.

Over BDD heerst een enorm taboe. Zelden komen mensen ervoor uit. Voornamelijk uit angst voor het onbegrip en de vooroordelen van anderen. Neen, het gaat niet om hengelen naar complimentjes of om een onzeker dagje. Het gaat om een ernstige stoornis. Net daarom kom ik hier wel voor uit. Misschien herkennen anderen zich in dit verhaal. Ik ga vandaag niet mijn volledige ervaring hiermee vertellen. Er voor uit komen vraagt op zich al enorme kracht. Ik voel me dan ook nerveus terwijl ik dit neerschrijf. Ik kom in de toekomst nog wel vaker op dit afzichtelijke monster terug. Ik sta er immers haast dagelijks mee op en ga er weer mee slapen. Nu ik eenmaal besloten heb dit taboe te doorbreken en met deze gedachten naar buiten te komen kan ik er maar beter mee doorzetten. Ik begrijp dat dit op onbegrip kan rekenen bij sommigen. En dat neem ik niemand kwalijk. Je kan het slechts begrijpen wanneer je door gelijkaardige waanbeelden geteisterd wordt of het van heel dichtbij hebt ervaren.

Op een goede en informatieve website over BDD worden volgende criteria gesteld alvorens men effectief kan spreken over de ziekte:
A.  Preoccupatie met een vermeende onvolkomenheid van het uiterlijk. Indien er een geringe lichamelijke
     afwijking aanwezig is, dan is de ongerustheid van betrokkene duidelijk overdreven.
B.  De preoccupatie veroorzaakt in significante mate lijden of beperkingen in het sociaal of beroepsmatig
     functioneren of het functioneren op andere belangrijke terreinen.
C.  De preoccupatie is niet eerder toe te schrijven aan een andere psychische stoornis (bijvoorbeeld
     ontevredenheid over de lichaamsvorm en omvang bij anorexia nervosa).

Dit probleem gaat niet weg wanneer iemand anders je wijst op alles wat er mooi aan je is. Op zo'n moment voel ik me bijna vernederd en uitgelachen. Hoe graag ik ook wil en probeer, dit is niet zomaar een state of mind dat je met een beetje goede wil kan veranderen. Iedere dag probeer ik het gevecht hiermee aan te gaan en me te verzetten tegen het monster dat tegen het glas van de spiegel drukt en er ieder moment kan uitkomen om me op te slokken in onvrijheid.
Eigenlijk is deze stoornis één van de redenen waarom ik van mode hou en deze blog schrijf. Op die manier kan ik het (denkbeeldige) lelijke compenseren door schoonheid. Als ik me omgeef met datgene waar ik zielsveel om geef, misschien ga ik dan wat meer om mezelf geven. Tegelijk is het een wapen dat ik ophef om tegen het monster te schreeuwen: "Je trekt me niet mee naar beneden! Ik verdien het wel om me mooi te voelen! Ik durf het gevecht met je aan te gaan!" Vervolgens sluit ik mijn ogen en tel tot tien. Misschien is het monster uit angst op de vlucht geslagen? Om vervolgens door mijn wimpers het grijnzende en spottende gelaat in het mijne te zien staren.
Toch wil en zal ik hier niet aan toegeven. Ik hoop en wens mezelf een dag toe waarop het vechten wat minder moeizaam gaat en ik me gesterkt voel in deze strijd. Deze veldslag heb ik misschien verloren, maar er volgen er nog velen. Ik ben een soldaat en vecht voor mezelf. Voor mijn schoonheid, mijn waardering en mijn leven.

Misschien herken je je hier wel in, en wil je erover praten? Dan kan je me altijd schrijven. Samen vormen we een ijzersterk leger en verslaan het monster. Misschien niet vandaag of morgen maar dat die dag komt staat vast.

Sharing is caring!